death of a possible "pelin" projection

Geçen ilkbahar, doktora yeterlilik sınavını geçtiğim zaman beni rahat ve hafif bir dönemin beklediğini sanıyordum… yanılmışım. Sınavlar bitmek yerine birbirini kovaladı… 

Çok sevdiğin birinden ayrılmak, ayrılığın getirdiği tatsızlıkların, karın ağrısının ve üzüntülerin dışında, uzun soluklu bir yas dönemi de getiriyor yanında. Tutulan yas ise aslında bir nevi ölüm karşısında verdiğimiz tepkiye benzeyebiliyor. Kişinin kendi ölümü karşısında tuttuğu yas… Bahsettiğim şey, üzüntü ile kahrolmak ve bir ilişkinin bitiminin sembolik olarak ölüm ile tasviri değil. Biri ile ayrıldığında o kişi ile ileride kurmayı hayal ettiğin bütün ihtimalleri de öldürüyor olman. Eğer en yakınındakiler seni sen yapan kişiler ise, sevgilinden ayrılmaya karar verdiğinde, seni ileride şekillendirdiğinde oluşacağın kendini de öldürüyorsun sanki. Geleceğe yönelik bir intihar deneyimi. Ayrılığı yaşamak yerine, ilişkimi devam ettirmeyi becerebilseydim oluşabilecek “ben”e hayran olabilirdim gibi geliyor şu an… Düşününce o “ben”in başka bir şehirde, muhtemelen başka bir mesleği yaparak geçirebileceği bambaşka günleri özlüyorum… Özlüyorum çünkü o “ben” artık bir hayalden ibaret ve şu anda kendi yasını tutuyor.

Bir arkadaşım post-traumic deneyimlere dair, unutmak üzerine, bir öneride bulundu… Ayrılık sonrası kendini yatağa atıp, kafanı yastığına gömüp ağlamak yerine tetris oyna! Beyindeki görsel işlemcileri ele geçirdiği için ilk 6 saat içinde tetris oynamanın işe yarayabileceğini yazmış bana. Kendimi düşündüm. Ayrıldığımda gameboy’um evdeki kütüphane dolabımın derinliklerindeydi. Kesin pillerini de içinde unutmuşumdur, ve kesin onlar akıp hertarafa bulaşmıştır. Yaşadıklarımı durmadan hatırlamamın sebebini biliyorum artık, ben ayrıldıktan sonra saatlerce salıncakta çalkalanmış, uzunca süre kalkmadan sarmaşıkları izlemiştim. Gözlerimi uzun süre açamamış da olabilirim...