no one

kendimi kusasım var

saclarımı tarasam işe yarar mı?

Dün öyle bir tipi vardı ki, rüzgar saçlarımı uzun bir süre havada tuttu. Saçlarım uçusup birbirine dolandıkça kafamdaki fikirlerin de iyice birbirine karıştığını hissettim. Acaba saçımın her teli, zihnimin bir kılcal damarına mı bağlı? Bu her bir kılcal damar kalbime mi gidiyor? Rüzgar estikçe düşünceler birbirine karıştı, yollarını karıştırdılar. Kalbim düğümlenmiş bir yün yumağına döndü.

Öyle zamanlar oluyor ki,
Kalbin bedeninin dışında atıyor.
Kendinden uzak tutuyosun kalbini, korunaksız bırakıyorsun.
Ufacık esinti hırpalıyor.
Işık fazla geliyor.
Bi de iyice üşüsün, içindeki alevi kaybetsin diye,
Cam bir kutuya koyuyosun.
Nefessiz bırakıyorsun kalbini,
Sönsün, soğusun diye.
Bekliyosun, boğuluyosun,
Yalnız kalıyosun,
Konuşamıyosun, kendinle bile...
Düğümleniyorsun.
Ölümden korkup öldürüp duruyosun.
Bile bile...