Unutturmak bir yana, unutmak mümkün mü ki? Birine ancak birşey hatırlatmayarak unutmasını destekleyebiliriz belki. Oysa unutturmak hayali bir kavram olsa gerek, kendimiz unutamazken başkasının unutmasını sağlamak nasıl olabilir? İnsan belki unuttuğunu sanar, unuttuğu için unuttuğunun farkında bile değildir aslında. Yada unutmuş gibi yapar, unutmak istediklerinin un ufak olmasını umar, un ufak edip hisleri sislensin, artık görmesin ister... Kalabalığa karıştırır düşüncelerini ama yalnız kaldığında, boşlukta, yadsıdığı her şey tüm çıplaklığı ile meydana çıkar. Unutmak hep acı ile bağlantılı sanki.
Etrafımızdaki herşey unutmamamız için elinden geleni yapıyor gibi. Yaşadığımız deneyimler, bırakın sadece zihinsel izler bırakmayı, bedenlerimize de damgalarını bırakıyor. Anılarımız bedenlerimizi lekeliyor, çiziyor, kırıştırıyor, büküyor, eğiyor, esnetiyor, kırıyor... Bellek pervasızca bedenimizi şekillendiriyor. Seyiren bir göz, derin kırışık izleri, derideki yaralar, dökülen saçlar, tikler, benler, görünür olan tüm kırıklar, çizikler, morluklar, kızarıklıklar hepsi yaşadıklarımıza dair silinmez ipuçları. Her biri birşeyler hatırlatırken, unutmamızı zorlaştırıyor. Anılarımız bizi biz yapıyor. Bedenimiz de tıpkı bir çamur gibi yaşadıklarımız ile gündengüne şekil alıyor. Anılarımız ile şekillenen bedenlere sahipken nasıl unutabiliriz. Unutmak bir yana nasıl unutturabiliriz?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder