now no ropes but needs hopes and dreams

1980'lerin başlarında dünyaya gelmiş (modern toplumun sunduğu ergen olma hakkını çoktan kullanmış) biri olarak hala "liselim" nitelikleri gösteriyor olmaktan hem haz ediyor, hem de pek bi daralıyorum...
En temel özellikleri ile ergenlik müessesesine aktif üyeliğim mevcut.
Hala "ebeveynlerimle" yaşıyorum (ebeveyns'e dikkat: çekirdek aile dediğimiz cinsten)
Hala öğrenciyim, derse giriyor, öğrenci panikleri yaşıyorum (Okula sırt çantasıyla gidiyorum, kalmekutum var)
Hala para kazanamıyorum (harçlığım okuldan aldığım burs)
I have "daddy issiues" (şimdi küs olmasak bile, geçen senenin bir kısmını birbirimizle konuşmadan geçirdik, olucak iş mi yav, 1980'lerde doğdum diyorum)
13 yaşında giydiğim ayakkabılarım ile şimdi giydiklerim arasında en fazla renk farkı var.
Ha bir de sivilce meselesi var! (Bu yaşta ergenlik döneminde kullanılmakla ün sanmış ilaç mı kullanılırmış. Doğum kontrol hapı kullanma yaşına bile gelememiş gibiyim. Bi de baya seviniyorum ilaç işe yarıyor, az sivilce sıkmam gerekiyor diye.)
Gerçek bir ergen gibi kalp kırıklıkları yaşıyorum. (Neyseki günlük tutmak yerine blog yazmaya başladım.)
Ama herşey bir yana en güzel yanı böcek gibi uçuşabiliyor olmak olsa gerek.
Tüm sorumlulukları, bağımlılıkları ve bağlılıkları azaltmış olup şu an, hiç teredüt etmeden, Kolkata'ya gidebilir olmak (my dear's are welcomed) kadar güzel bir şey yok galiba.
Beni bu garip durumda kendime getiren tek şey,  interrail ile Avrupa turu yapma planlarında (Plana bak! backpack times... Batu bile aynı şeyi hayal ediyor, bilmeyenler için kardeşim 15 yaşında, bıyıkları çıkıyo daha yeni) yaş sınırını aşmış olduğumdan dolayı biletler için "yetişkin" fiyatı ödemem gerekliliği! Peh!