damlayan yapay gözyaşı görmek

İstanbula geldiğimden beri ağlıyorum

Nedensiz olan “böhüü”lerden

Yolda yürürken, taksiye binerken, elma ısırırken...

Tutamıyorum kendimi,

Belkide sonunda biraz yalnız kalabildiğim için oluyo bunlar

Eski gelişlerimle karşılastırıyorum her anı

Sıcak yaşayan evimin yerinde soğuk, suyu ve elektriği kesik kızgın bir mekan var karşılayan beni

Buzdolabında çürümüş şeyler

İçi kaynıyor, karşıma geçip bağırmasından korkuyorum.

Çalarsa kapatamıyacağımdan deli gibi korktuğum alarmın tiz sesi,

Zamanında hayallerle doldurduğum, sabırsızlıkla beklediğim mavi mekanın beni bu kadar çok kapı dışarı etmeye çalıştığına inanmak istemiyorum içten içe

Sanki beni dışarıya kusup kendi yanlızlığında kalası var.

Farelerin kendini kemirmesine üzülmemi dahi istemiyor

Kendimi tam hissettiğim günleri hatırlattığı için sertleşiyo kalbim

Şu anda yanına yaklaşamadığım hisleri özlediğim için

Kaybettiğim şeyleri hatırlattığı için üzüyor sıradan gözüken sokaklar filan

Belkide başka şeylere de ağlıyorum tam bilmiyorum herşey birbirine karışıyor

Şimdi burada olsam da, İstanbul ile geçirdiğim günler bitti

Biteli bir sürü zaman geçti

Ama bittiğini bugün anladım galiba

Acaba ondan mı ağlıyorum

Daha da uzaklaşıcağımdan mı 

İstanbul tüm gün yağmur yağdırıdı üzerime ama ağlamadı, sadece ıslatıp seyretti beni.

Gün biterkense yapay gözyaşı damlattı gözlerine,

İçinde yağmurlar yağsa da, İstanbul’un gözleri hep kuruydu.