 |
| Tayfun Serttaş (2011) Foto Galatasaray: Studio Practice by Maryam Şahinyan, Aras Yayınları. |
Ben ışığı kesmez iken, gölgemin bende ayrı bir varlığı olması ve ortalarda benim yokluğumda dolanmasını fikri bana çok ilginç geliyor. Kaynağı olmayan bir gölge. Biri olmadan diğerinin varlığını sorguladığımız eşlik durumuna dair tekinsiz bir varlık... Namevcutiyetimde gölgemin var oluşu durumunu, öldüğümde benden bağımsız olarak fotoğraflarımın varlığını sürdürmesi ile benzer görüyorum. Zamanın üzerimdeki izini görünür kılan fotoğraf, yokluğumda nasıl olur da varlığını sürdürmeye devam eder ki? Ben aynanın önünden çekildiğimde, aynadaki yansımamın kaybolmak yerine, yansımaya devam etmesi gibi birşey...
Öldükten sonra yansımaya devam etmek...
Yokken bile gölge oluşturmak...
Bunlar yokluğumu değilleyen, inkar edermiş gibi yapan durumlar olurdu herhalde...
Bu anlamda, fotograflarımın ben yokken var olması da benim yokluğumu çürütecek mi gün geldiğinde?
Yokken, yansımam, gölgem ve fotoğrafik izlerimle var olabilicek miyim?
Kaybettiğimin boşluğunu O olmayan temsilleri ile doldurabilicek miyim?
İşte bunları soruyorum tezimde...
Cevabı olmayan izlerin peşinde
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder