my left overs

Uzun süredir organlarımı bağışlamayı düşünüyorum. Harekete geçicekken tam, bugün bu fikirden vazgeçtim. Öldüğümde yakılmak istiyorum ya ben. Beni bu dünyaya bağlayan bedenimi öldükten sonra bir de çürüyerek kaybolması için beklemek istemiyorum çünkü. Bunu istemezken, organlarımı bağışlayıp, benden bağımsız gezinen, etrafa dağılmış parçacıklarımın olması fikri korkutucu geldi. Öldükten sonra, bazı parçalarımın tekrar ölmesini beklemem gerekicek. Aşamalı bir ölüm deneyimi diyebiliriz buna. Kim bilir o parçalarım hakkında ne gibi karar verilicek sonrasında. Muhtemelen gömülecekler sonradan bağlandığı beden ile birlikte. Bir de onun çürümesini beklemem gerekicek. İş gitgide uzuyor gibi. Çok bencilce bir düşünce akışı sanırsam söz ettiğim. Kendi tamamen ölümümü, toptan kayboluşumu ve dünyaya olan bağlılığımdan kurtuluşumu, başkalarının yaşama olasılığına tercih ediyorum.

Bedenime dair ne var ne yoksa, puf diye kaybolsun istiyorum.
Bedenim sırf gözden uzakta (yeraltında) değilde, toptan toz olsun.
Tozken pırıldayarak yok olmak daha çok aklıma yatıyor.

Başka bir soru ise, bedenimin temsilleri ile ne yapıcağım. Fotograflarım... Ya da zihinlerde bıraktığım izleri nasıl kazıyacağım.Pelin kokan fotograflar, her gün sarılarak saatler geçirdiğim yastığım, kelimelerimi kustuğum defterlerim... Hepsini yakmalı, yadigar bırakmamalı... ki özgürleşsin ruhum, takılı kalmasın onda, bunda, şunda. Madem feci bağlı olduğum şeylerden ve anılardan yaşarken vazgeçmeyi beceremiyorum, bari öldükten sonra kalmasın kırıntılarım hafızalarda... Herkezin eline bir unutma yapıştırıcısı tutuşturayım öleyazdığımda...